با نزدیک شدن سایه جنگ به مصر در سال ۱۹۶۷، احمد، نوازنده پیانوی جوان و بلندپرواز، در مکاتبه با لیز، خبرنگار اتریشی، آهنگی غیرمنتظره می‌نویسد. نامه‌های آن‌ها از مرزها و دهه‌ها عبور می‌کند و فاصله را به هارمونی، و رؤیایی ناممکن را به سمفونی‌ای بدل می‌سازد که با اراده عشق طنین‌انداز است.
دیدگاه‌ها